De Golf is tegelijkertijd een scherm waarop boten en schepen binnen het verantwoordingsgebied van de tussen Stichtse en Hollandsebrug.
Richting, snelheid en grootte.
Vele monumenten zijn ‘statisch’ in de tijd.
Na verloop van een generatie weet nog maar weinigen aanleiding en beseffen nog weinigen nut en noodzaak. Vele monumenten zijn traditionele ‘ridders te paard’ maar meer dan een jaartal, een naam en wellicht een kleine plaquette met verdiensten zal men niet aantreffen. De geïnteresseerden zijn dan ook meestal toeristen die ‘wat meer willen weten’ over de plaats die zij bezoeken. De ‘autochtone’ bevolking weet meestal schrikbarend weinig, en meestal minder dan de toerist.
Het toepassen van de radartechniek (maar dan in ’t groot) op het Vissersmonument maakt dat het ‘nu’ een plek vindt, ruimte krijgt als onderdeel van een herinnering. Sterker, de eens in de golven verdwenen schepen, haar bemanning die verdronk in het water, krijgen door het tonen van de boten en schepen een directe link met het heden. Er wordt nog steeds gevaren. Het water neemt nog steeds. De radarprojectie maakt het monument op elk van de dag, ook voor de lokale inwoners interessant om te bezoeken.

Zoals een professor aan de TU Delft verwoorde, ‘door het gestolde verleden te combineren met real-time beweging, schaart het zich in de Champions Leage van de monumenten.’